The Soldiers Return

 sodger.”

    sae wistfully she gaz'd on me,

    and lovelier was than ever;

    quo' she, “a sodger ance i lo'ed,

    fet him shall i never:

    our humble cot, and hamely fare,

    ye freely shall partake it;

    that gallant badge—the dear cockade,

    ye're wele for the sake o't.”

    she gaz'd—she redden'd like a rose—

    syne pale like only lily;

    she sank within my arms, and cried,

    “art thou my ain dear willie?”

    “by him who made yon sun and sky!

    by whom true love's regarded,

    i am the man; and thus may still

    true lovers be rewarded.

    “the wars are o'er, and i'm e hame,

    and find thee still true-hearted;

    tho' poor in gear, we're ri love,

    and mair we'se ne'er be parted.”

    quo' she, “my grandsire left me gowd,

    a mailen plenish'd fairly;

    and e, my faithfu' sodger lad,

    thou'rt wele to it dearly!”

    fold the mert ploughs the main,

    the farmer ploughs the manor;

    but glory is the sodger's prize,

    the sodgerpppp's wealth is honor:

    the brave poor sodger ne'er despise,

    nor t him as a stranger;

    remember he's his try's stay,

    in day and hour of danger.