Tam O Shanter

rape,

    wi' his last gasp his gabudid gape;

    five tomahawks, wi' blude red-rusted:

    five scimitars, wi' murder crusted;

    a garter which a babe had strangled:

    a knife, a father's throat had mangled.

    whom his ain son of life bereft,

    the grey-hairs yet stack to the heft;

    wi' mair of horrible and awfu',

    which even to name wad be unlawfu'.

    as tammie glowr'd, amaz'd, and curious,

    the mirth and fun grew fast and furious;

    the piper loud and louder blew,

    the dancers quid quicker flew,

    the reel'd, they set, they cross'd, they cleekit,

    till ilka carlin swat a,

    and coost her duddies to the wark,

    and linkit at it in her sark!

    now tam, o tam! had they been queans,

    a' plump and strapping ieens!

    their sarks, instead o' creeshie flainen,

    been snaw-white seventeen hunder linen!—

    thir breeks o' mine, my only pair,

    that ance were plush o' guid blue hair,

    i wad hae gien them off my hurdies,

    for ae blink o' the bonie burdies!

    but wither'd beldams, auld and droll,

    rigwoodie hags ean a foal,

    louping an' flinging on a crummock.

    i wonder did na turn thy stomach.

    but tam kent what was what fu' brawlie:

    there was ae winsome wend waulie

    that night enlisted in the core,

    lang after ken'd on carrick shore;

    (for mony a beast to dead she shot,

    and perish'd mony a bonie boat,

    and shook baith meikle  and bear,

    ahe try-side in fear);

    her cutty sark, o' paisley harn,

    that while a lassie she had worn,

    in longitude tho' sorely sty,

    it was her best, and she was vauntie.

    ah! little ken'd thy reverend grannie,

    that sark she coft for her wee nannie,

    wi tund scots ('twas a' her riches),

    wad ever grac'd a dance of witches!

    but here my